De Boschplaat – Terschelling – 20 tot 25 kilometer

En maar staren ......

Pech! Stomme pech! Bij het inpakken van mijn spullen voor onze week op Terschelling scheurt mijn rechter kuitspier. “Oh jee”, zeg ik driemaal, bij iedere keer meer beseffend dat wandelen en fietsen deze week niet aan bod zullen komen. Zo’n zes weken gaat het duren voordat deze zweepslag hersteld is. Het is daarom dat we de geplande wandeltocht op De Boschplaat via de huifkar doen. Het is niet anders. Maar per voet of per huifkar het blijft geweldig op De Boschplaat. De uitgestrektheid van dit gebied, de kenmerkende begroeïng, de vogels, de zee en het wad. Groot voordeel van de tocht per huifkar is Douwe, de voerman, die honderduit vertelt over het gebied en de lachers al gauw op zijn hand heeft met anekdotes en sterke verhalen

We starten vanaf Terpstra Hoorn die, net als Puur Terschelling Oosterend, huifkartochten organiseert op De Boschplaat. Drie paarden voor de kar en wij, hoera voor het been, voorin met beslist het mooiste uitzicht. Via Hoorn en Oosterend gaan we naar de parkeerplaats waar De Boschplaat begint. Aan de rechterkant staat de laatste boerderij van het eiland. De rust straalt ons tegemoet. Het fietspad waar we langs gaan, heeft enkele zijwegen naar rechts die ook zeer de moeite waard zijn om te wandelen.

Na deze paadjes komen we langs een stukje land dat er kaal uit ziet. Douwe vertelt dat dit land regelmatig wordt afgeplagd zodat de grond weer verarmd en orchideeën hier volop kunnen bloeien. Langs het pad staat kruipwilg en in een andere struik zitten honderden rupsen van de bastaardsatijnvlinder. Niet handig om mee in aanraking te komen, ze geven uitslag en blaren. Het fietspad gaat bij de hoge duinen over in een pad met hooi dat later modder en zand wordt. We volgen dit pad tot het einde van Terschelling naar het Amelander Gat. Vanaf dit punt is dat nog zo’n acht kilometer.

Het is bitter koud, velen zitten al dik in de dekens die in de huifkar aanwezig zijn. Dan klinkt de schorre roep van een fazant. We zien nog net zijn lange staart tussen lage duinen in het gras verdwijnen. Verderop hebben we meer geluk en laat de fazant ons zijn kleurenpracht zien. Het blijft een gevoelig punt waarom de meeste mannetjes het mooist zijn. Maar het besef van de belangrijke taak van de vrouwtjes, eieren leggen en uitbroeden, doet mijn gekwetste ijdelheid snel afnemen. We horen graspiepers en zien een bruine kiekendief boven het land zweven. Zodra de zon een poging doet om door de logge, grijze wolkenbrui heen te komen, beginnen ook de leeuwerikken van zich te laten horen. De Boschplaat herbergt een kolonie lepelaars en we voelen ons bevoorrecht als we er een zien.

We volgen het pad onder de stuifdijken en rechts zien we de oude stuifdijk die in de twintiger jaren een poging moest zijn ter bescherming en behoud van dit gebied, in de volksmond “ouwe scherm” genoemd. De nieuwe stuifdijk is wel met succes in 1937 voltooid door het gebruik van rietschermen.

We komen aan bij het Amelander Gat. Nog maar een paar jaar geleden kon je Ameland niet uit de verte zien liggen maar moest je daarvoor de duinen over. Nu zijn de duinen weggeslagen en het zand verplaatst zich in een punt om de oostkant van Terschelling heen. Wij verbazen ons erover hoe snel duinen kunnen ‘wandelen’. Het is een onherbergzaam uitziend gebied geworden. Het strand achter het duintje waar we gaan zitten is heel smal. Douwe vertelt dat het noordzeestrand vroeger wel zo’n zes- tot achthonderd meter breed was. Hier is nog maar een fractie van over. Geen wonder dat de duinenrij goed bewaakt wordt.

De Boschplaat zelf wordt ook bewaakt vanaf twee punten. Zodra er mensen gespot worden in het gebied binnen de paaltjes worden deze vriendelijk maar zonder pardon en soms met een bekeuring het vogelgebied uitgestuurd. Een goede zaak!

Op de hele Boschplaat zijn geen voorzieningen maar Douwe maakt een vuurtje en plaatst daar een zwart geblakerde ketel in met water. De warme koffie en thee zijn ons zeer welkom. Inmiddels breekt het zonnetje door, het is gelijk een stuk aangenamer. We gaan met de huifkar om de punt heen en vervolgen onze weg door de Cupidopolder, een vlak stuk tussen twee duinenrijen. Het is spontaan ontstaan rond 1950 toen zich een extra duinenrij op het noordzeestrand vormde. De hoefafdrukken van de paarden laten goed zien dat onder het laagje grijze modder, zwarte slik ligt. De Cupidopolder eindigt in een trechter van wit zand en we trekken tussen de duinenrij door naar het Noordzeestrand.

We zijn nog een aantal kilometer van Heartbreakhotel, een strandtent, verwijderd en het is hier rustig. Meeuwen en steltlopers zijn onze enige metgezellen. Zwalkend langs de vloedlijn vertelt Douwe verhalen over de zee en haar schatten. Het is nog niet zo lang geleden dat hier containers met schoenen aanspoelden. De schoenen zijn nog steeds te koop op Terschelling. We gaan nogmaals tussen de duinen door en gaan via het zelfde fietspad De Boschplaat weer uit. Langs de kant van het fietspad staat af en toe een appelboom. Omdat deze appelbomen alleen langs de fietspaden voorkomen neemt men aan dat deze zijn ontsproten uit de pitten van klokhuizen die mensen al fietsend of wandelend achterlaten.

Wat een heerlijke dag! En maar staren naar de kont van het paard.......