Nieuwsgierigheid

Ik ben van nature nieuwsgierig, ik wil graag weten wat waar gebeurt en waarom. Sommige mensen hebben dat nu eenmaal. De laatste tijd ben ik nogal nieuwsgierig naar wat er in de natuur gebeurt. Sinds wij onze wandelingen beschrijven is die interesse alleen maar toegenomen. Het is bijna obsessief, ik wil alles weten, alles. Maar hoe meer ik weet, vraag of opzoek hoe meer ik besef dat er teveel is. Natuur is zo veelomvattend dat ik nog niet genoeg heb aan tien levens om me dat eigen te maken.

Dus ik moet me beperken. Beperken tot Nederland, tot Friesland, tot een gebied, een vogel, een plant, iets wat op mijn weg komt. Door te doen, te kijken en te vragen leer ik een hoop. Zoals in De Deelen, waar we in het begin van de lente toen de bomen nog bruine, kale staken waren, een rondje liepen.

De Deelen bestaat uit veengrond, gevormd in de turfperiode. Bij aankomst zagen we dat aan weerszijden van de sloten veengrond in keurige rijen lag. Twee mannen met schoppen liepen op de bulten en schepten zo nu en dan iets in het water. Kijk, dat prikkelt mijn nieuwsgierigheid. Lange rijen, twee mannen die met eindeloos geduld die rijen afgaan om wat te doen? Ik loop richting de sloot en roep de man aan die aan de overkant bezig is. Ik weet van tevoren dat hij me niet verstaat, het waait te hard, maar ik reken op zijn beleefdheid. Hij loopt gelijk mijn richting uit en als ik mijn vraag herhaal vertelt hij rustig waar ze mee bezig zijn. De vruchtbare veengrond wordt als potgrond verkocht en ze zijn bezig om het onkruid eruit te scheppen. "Dat is veel werk", zeg ik maar hij lijkt daar niet mee te zitten. Deze man straalt rust uit en ik wijt het aan het werken in de natuur. Ik bedank hem voor de informatie en de tijd die hij er voor wilde nemen.

blauwborstje
We lopen over het houten vlonderpad. Dit loopt door het riet, dat nu aan beide kanten gekortwiekt is. Als we weer ‘vaste grond’ onder de voeten hebben met bomen en bossages aan weerskanten, staan in een bocht twee mensen. Hun camera’s met enorme telelenzen doen vermoeden dat het hier om professionals gaat. Ik vind dat we het maar treffen vandaag. Uiteraard moet deze wijsneus weten wat ze gaan fotograferen en waarvoor. Deze mensen, waaronder fotograaf Teun Veldman, staan hier om het blauwborstje te fotograferen. Uiteraard wil ik weten hoe het blauwborstje er dan uitziet. Teun Veldman vertelt dat het blauwborstje, zoals de naam doet vermoeden, een blauw borstje heeft en als het vogeltje zingt er een witte vlek in het blauwe borstje verschijnt. "Wacht" zegt hij, "ik zal 'm voor jullie roepen." Hij lokt het vogeltje met zijn eigen zanggeluid dat is opgenomen op een bandrecorder. Het beestje komt direct aangevlogen en als het op een tak zit, zie ik duidelijk het blauwe borstje. Om tijdens de zang de witte vlek te zien zit het vogeltje te ver weg. We willen ze niet te lang storen want voordat een goede foto is genomen kan het uren duren.

Thuis google ik op de naam Teun Veldman. Hij vertelde ons dat hij onder andere voor It Fryske Gea fotografeert maar ook een eigen website heeft. Zijn website blijkt de moeite waard en ik mail mijn complimenten naar hem. Als dank ontvangen we de foto die hij van het blauwborstje heeft gemaakt en we mogen deze op onze site zetten als liefhebbers onder elkaar.