Oldeberkoop/Makkinga - 10 kilometer

De Tjonger, de heide en loffelijk diaconieveenland

Als we over de Alberdalaan rijden richting de parkeerplaats bij het natuurgebied de Diakonievene, zien we grote beesten met hoorns. Later kom ik er achter dat het om vleesvee gaat wat hier graast met de naam Galloways. Ik stap niet geheel ontspannen het klaphekje door. Het is wat mistig en we zijn bang dat de foto’s en het filmmateriaal te donker worden. Een goed begin dus.

In het voorjaar zijn we hier ook geweest en hebben toen een korte route in alleen de Delleboersterheide gewandeld. Vandaag doen we de lange route. Deze gaat door drie gebieden: de Diakonievene, de Delleboersterheide en de Catspoele. We starten in de Diakovenie een ven ontstaan doordat de diaconie van Nijeberkoop hier vroeger turf (= veen) uitgroef voor de armlastigen van de plaatselijke bevolking zodat zij het als brandstof konden gebruiken. Een loffelijk plan voor de koude winters.

We lopen langs de rand van wat bomen en bossages naar het pad dat richting de ven gaat dat in het bos ligt. Omdat het donker weer is lijkt alles wat uit het water steekt zwart. Het paadje slingert langs de ven en de hoogteverschillen geven dat knussige bosgevoel. Aan de waterkant staan uitgezakte lisdodden (doerebouten) zachtjes te wiegen in de wind.

platte kikker
Zo halverwege de ven voert het pad ons een stukje omhoog. Omgeven door manshoge varens wanen we ons in het oerwoud. Hier en daar is er een doorkijkje. Dan brengt een lange laan ons naar de weg die het natuurgebied doorsnijdt. We moeten deze weg een stukje volgen voordat we een lange oprijlaan naar een huis inslaan. Gelukkig dat de paaltjes de route aangeven.

Halverwege de oprijlaan vindt Tjibbe een platgereden, inmiddels uitgedroogde kikker op het zandpad. Hij heeft inmiddels een hele collectie van dode dieren die we onderweg vinden tot aan een pauw toe. Ook de kikker komt op de foto.

sluis II
Dan ligt daar ineens de Tjonger uitgestrekt voor ons. Vroeger was dit een meanderend beekje. Helaas is het rechtgetrokken voor de turfvaart. We merken dat hier weinig gewandeld wordt want de brede grasstrook langs het water is overal even hoog. Geen afgesleten pad. Eerlijk gezegd kan ik me dat ook wel een beetje voorstellen. Het oude sluisje is nummer 2 van de drie sluisjes in het Tjongerkanaal, dat onderdeel uitmaakt van de Turfroute over het water.

We volgen het laatste stuk langs de Tjonger waar nu meer bos aan beide zijden is. Maar dan, eindelijk, de Delleboersterheide in. Het is hier ook mogelijk nog verder rechtdoor de route te lopen, dan kom je nog langs een plaggenhut. Dit maakt de wandeling een kleine twee kilometer langer. De Schotse Hooglanders en Exmoorpony’s zien we deze keer niet maar de route dwars door de heide is net zo indrukwekkend als in april.

heide, zand, rustieke dennen
Het is heerlijk rustig, af en toe komen we andere mensen tegen. Die rust en verlatenheid vind ik iedere keer weer verkwikkend. Op de heide staan imposante grove dennen, liggen vennen en vinden we paddenstoelen.
Jammer genoeg is daar dan al het laatste stukje van de wandeling: de Catspoele, een ven omzoomd door riet en dichte begroeiing. En voor we het weten is de tocht ten einde en we laten het natuurgebied achter maar nemen de rust mee naar huis.