Duin en Kruidberg – 10 of 14 kilometer

Duin en Kruidberg, door de duinen naar de zee.

Na vriendenbezoek in Zuid-Holland rijden we richting Haarlem om te wandelen in het bos- en duingebied van Nationaal Park Zuid Kennemerland. Het natuurgebied ligt direct achter het station van Santpoort-Noord en is daarmee goed met het openbaar vervoer bereikbaar. Wij parkeren de auto op de parkeerplaats in het bos en bekijken op de informatieborden nogmaals de route. Het routekaartje hebben we uitgedraaid via de site van Natuurmonumenten, een van de eigenaars en beheerders van dit gebied.

eldorado
Zoals ons wordt aangeraden laten we het fietspad voor wat het is en pakken, direct na de betonnen zuilen, de blauwe pijltjesroute die ons naar het strand leidt. Het zijn smalle kronkelende paadjes door het bos. Prachtig is de kleur van het lentegroen van bomen en struiken. Zonlicht heeft nog kans om door de ontluikende blaadjes de grond te bereiken en allerlei bloempjes genieten nu nog volop van de warmtestralen.

Een bijzonder mooi stukje, waar een platgetrapt zand-/modderpaadje slingert door een paarse gloed van bloeiende bodembedekkers tussen de bomen, is een eldorado voor mijn zintuigen. Heerlijk om weer buiten te zijn, te genieten van de lente en de aangename temperatuur.

paarden en nieuwsgierige konijnen
Dan wordt de bosbegroeiing minder en zo’n beetje op de rand van bos en duin staan we plotseling oog in oog met een ree. Langzaam loopt het dier al knabbelend aan alles wat het tegenkomt naar enkele bomen en bosjes en blijft daar, zich niets van ons aantrekkend, rustig staan eten. We lopen nu in het kale duingebied en vlakbij hoor ik het gehinnik van een paard. Shetland pony's, Koniks en Schotse Hooglanders worden hier ingezet opdat het gebied goed begraasd wordt. Het paard is duidelijk op zoek naar soortgenoten. Vlak voor ons draait het de weg op en loopt een eindje voor ons uit voordat het in de duinen verdwijnt. Later tijdens onze wandeling zien we dat het paard aansluiting heeft gevonden en in gezelschap is van twee andere soortgenoten.

Bij de strandopgang klimmen we het laatste duin over en zien een aantal mensen op het strand die zich prima vermaken met vliegers en het bouwen van zandkastelen. Het is nog net te koud om aan het strand te liggen, een duinpan in de luwte is al wel goed te doen. Even staan we bovenop te genieten van de zee en het weidse uitzicht naar zowel zee als duingebied, voordat we ons al glijdend door het zand weer laten afzakken naar de fietsenstalling beneden aan het duin.

Nu moet de routebeschrijving erbij want van een blauwepijltjesroute is nu geen sprake meer. We passeren wat duinmeertjes en lopen inmiddels te zweten op het met stenen en scherven verstevigde pad. Twee konijntjes schieten weg als ze ons in zicht krijgen. Terwijl wij bij een klein plasje staan waaruit stengels omhoog steken, komen ze, nieuwsgierig als ze zijn, telkens even om het hoekje gluren.

jam, slakken en een verrassing
Het duingebied gaat langzamerhand weer over in bosgebied. Ook hier staat veel Duindoorn, waarvan ik de jam zo lekker vind. Dikke slakken met  grote huizen liggen hier in de berm. Dit is de wijngaardslak, een beschermde soort. Als we het bospad uitkomen en op een klinkerweg stuiten gaat het even mis. De klinkerweg ligt er vast nog niet lang en is nog niet verwerkt in de routebeschrijving. Een vriendelijke meneer die zittend op een bankje in de schaduw met veel aandacht een designblad leest, stuurt ons de goede kant uit. Vanaf het bospad gekomen moeten we dus gewoon rechts aanhouden.

Vogels kwetteren er lustig op los. De grote vogels (lees vliegtuigen), die iedere paar minuten overvliegen kunnen we missen als kiespijn. In de verte staan de hoogovens van IJmuiden maar meestal zie je niet meer dan de witte rook, vergelijkbaar met witte wolken, die ze uitstoten.