Ballastplaat Lauwersmeer - 5 kilometer

Lauwersmeer, wandelen in nieuwe natuur

Het is een zonovergoten dag. De lucht is blauw, het is warm en het waait stevig. Via de sluizen bij Lauwersoog rijden we, om de waterinham heen, richting Groningen. Voorheen was dit de Lauwerszee welke werd gesloten door middel van een afsluitdijk in de jaren zestig. In 2003 kreeg dit nieuw onstane natuurgebied de status van een Nationaal Park. Eenmaal aan de wandel, is goed te zien dat dit een jong natuurgebied is maar over enkele tientallen jaren zal het vanzelf een natuurlijker aanzien krijgen. De lanen zijn van gras, breed en redelijk recht. De bomen moeten hun hoogte nog bereiken.

Het valt me op dat er veel duindoornstruiken groeien. Een struik die ik associeer met duingebied en de Waddeneilanden. Kleine vogeltjes vinden bescherming tussen de doornen takken. De oranje bessen zullen straks met gulzigheid gegeten worden. En niet alleen door vogels, de jam van deze bessen is heerlijk en van de duindoornwijn heb ik ook al eens geproefd.

een blik van bovenaf
Voordat we het bruggetje over de sloot overgaan, wijst een bordje ons naar een bijzonder project. Door een kijkscherm zien we aan de overkant een rechte, afgestoken wal, die zo’n anderhalf tot 2 meter hoog is. In de wal zitten allemaal gaten. Deze zijn gemaakt door oeverzwaluwen die hier broeden. Jammer genoeg is het rustig aan de overkant.

De net gemaaide brede graspaden leiden ons naar de uitkijktoren. Uiteraard maken we de korte klim naar boven. We zien het Lauwersmeer, het plaatsje Lauwersoog, de sluizen en vlak voor ons grazende paarden. Vogeltjes kwetteren druk beneden ons. Boven op de toren, in de volle wind voelt het een stuk kouder aan dan in het bos waar we daarna weer doorheen lopen.

studenten aan de wandel
We komen langzamerhand in de buurt van het bungalowpark waar ook nog een wand voor de oeverzwaluw te vinden is. Langs het water lopen we langs enkele bungalows die hier in de rust staan en mensen zitten heerlijk in het zonnetje op hun terras te genieten. Dat doen wij niet als we in de auto stappen die flink is opgewarmd in de volle zon.

Bij de bushalte staan twee jongelui te liften. Dat betekent vast dat de bus voorlopig nog niet komt en we hebben nog plaats. De twee studenten uit Groningen, die dezelfde route als ons hebben gewandeld, hadden inderdaad niet in de gaten dat de bus terug nog heel lang op zich liet wachten vanwege de zondagregeling. We zetten ze in Grijpskerk af bij het station zodat ze als nog met de trein naar Groningen terug kunnen.

Ik realiseer me dat deze wandeling te kort is om een goed beeld van dit grote natuurgebied te krijgen. We moeten hier maar eens kamperen en meer gaan ontdekken van deze nieuwe natuur, de flora en fauna die nog steeds aan verandering onderhevig is.