Rottige Meenthe – 9 kilometer

Van Rottige Meenthe naar schitterend natuurgebied

Eindelijk is het dan zover: het zou kunnen gaan regenen en toch gaan we wandelen. Eindelijk eens wat anders dan foto’s met zon en schaduw. Nou ja, het is niet te hopen dat het met bakken uit de hemel valt, dat is ook weer niet nodig.

Eerst lopen we een stukje langs de grote weg, daar is niet veel aan, geen natuurlijk wandelen. Deze weg snijdt de Rottige Meenthe in tweeën. Maar als je dan het natuurgebied in gaat, valt de rust weldadig om je heen. We starten met de witte paaltjes en lopen over het gras langs de sloot. Het is bijna windstil en het water weerspiegelt de bomen die langs de oever groeien. We zijn nog geen kwartier onderweg als het zachtjes begint te regenen. Ik zet de druppeltjes in het water gelijk op de film.

petgaten
De paden zijn hier vrij recht, dit komt door de turfwinning van vroeger, een stelsel van uitgegraven petgaten en ribben waarop het veen droogde. We lopen nu op een pad met aan weerskanten bomen. Hier staan vele paddestoelen, de stuifzwam, een okerkleurige beukenrussula en op een boom ontdekken we zwammen die in een prachtig patroon hangen.

Halverwege dit laantje horen we lieflijke fluittonen, alsof we in een sprookje zijn beland. Fantasiën over feeën en elfjes die op of onder paddenstoelen zitten en fladderen ontstaan snel. Maar het is een man die oefent op zijn dwarsfluit. Vanavond vindt hier, midden in het gebied, een voorstelling plaats. De feërieke tonen achtervolgen ons nog lang.

de Scheene
We komen bij één van de draaibruggetjes met mooi donker hout en witte leuningen. Hier staat opnieuw een informatiebord, we gaan rechtsaf en volgen nu de rode paaltjes. Er staan hier enkele huizen langs het water de Scheene. Wat een prachtige plek, midden in het natuurgebied, aan het water, wat wil je eigenlijk nog meer! Vroeger was het de plaats waar de huisjes stonden van de veenarbeiders. De omstandigheden van toen en nu kunnen niet meer verschillen.

We lopen tegen een plas aan die tjokvol staat met krabbescheer. Misschien zou je er wel over kunnen lopen. Een goede plaats voor de groene glazenmaker, een libel die haar eitjes alleen afzet op deze waterplant.
Het gebied wordt wat ruiger. We komen op een punt waar je de verschillende waterstanden goed kunt zien. Het water in de sloot staat wel een meter lager dan het water daarachter. Dit heeft te maken met het beheer dat Staatsbosbeheer hier voert. We pauzeren even op een bankje bij het oude sluisje uit 1914. We realiseren ons dat dit sluisje bijna 100 jaar oud is. De mensen die dit gebouwd hebben leven al niet meer.

Juliana
We volgen nu het schelpenpad langs het water. Eens fietste hier, in 1974, koningin Juliana. De toenmalige burgermeester Luitzen Boelens fietste voor haar maar ging te langzaam naar de mening van de koningin. Ze spoorde hem herhaaldelijk aan ‘tot grotere spoed’.

Het kleine zachte regenbuitje is allang voorbij als we het Voetpad inslaan. Je kunt hier ook fietsen. Vroeger woonden hier boeren die het land ontgonnen voor akkerbouw. De koeien graasden aan de andere kant van de weg bij het beekje de Linde. Meenthe betekent gezamenlijk land. Aangezien de kwaliteit van dat land niet al te best was kan het zijn dat daar de naam Rottige Meenthe door is ontstaan. Nu staan er vriendelijke huizen met mooie ruime tuinen met daarachter het uitzicht op de skyline van de Rottige Meenthe. Langs het pad staat een appelboom met mooie frisgroene appels. Verderop staat een kist met het opschrift: ‘valappels voor appeltaart, gratis mee te nemen’. Het wordt de voorbijgangers gemakkelijk gemaakt, er liggen plastic zakken bij.

Het is het punt waarop we het Voetpad verlaten en langs het water richting de bomen gaan. Na het bruggetje lopen we het laatste deel van de tocht over gras met riet aan de oevers en links bomen. Het zonnetje is inmiddels gaan schijnen en het is direct erg warm. Dan verlaten we de natuur en stappen in het heden met voorbijsnellende auto’s. Zo anders dan het paard met wagen die vroeger over het Voetpad reisden.