Slachtedyk, Reahûs – Raerd - Friesland – 11 km

Van grijze lucht naar blauwe steen

We pakken het laatste deel van de wandeling over de Slachtedyk op in Reahûs. We starten vrij laat, een uur of één, want het heeft de hele ochtend geregend. Op de radar zagen we dat zo na 13.00 uur de meeste buien wel overgedreven moesten zijn maar desondanks neem ik een paraplu mee. Niet geheel ten onrechte want zodra we Reahûs uitlopen begint het wat te regenen. De paraplu gaat op en ik prijs ons nog gelukkig omdat de wind schuin achter ons staat zodat ik het zicht naar voren vrij houd. De Slachtedyk scharrelt voor ons uit en wij volgen haar trouw.

foutje, bedankt
Ik zie uit naar het stuk grasdijk dat om Boazum heen loopt. Echt weer zo’n stukje waarbij je je de historie van de dijk goed kunt inleven. Al vanaf een afstandje zien we nog voor Boazum wat landbouwmachines staan. Eentje is knalrood, de rest geel. Ze blijven op één plaats staan en als we dichterbij komen zien we dat de rode landbouwmachine de bocht van over bruggetje naar het land te kort heeft genomen want het voorwiel (het is er maar één) hangt over de brug naar beneden. De gele auto’s zijn van het bedrijf dat het zaakje weer op de wal moet hijsen. Op het moment dat we passeren vraag ik één van de mannen wat in de rode machine zit. Terwijl hij het zegt ruik ik het al, want de slang waarmee ze de mest overpompen wordt net ontkoppeld en een rest mest spettert op de weg. We blijven nog even staan kijken maar het ziet er niet naar uit dat de landbouwmachine snel opgetakeld gaat worden. Er wordt gewikt en gewogen hoe de machine met de minste schade weer op wielen gezet kan worden.

Wij gaan verder richting Boazum en zetten de paraplu maar weer eens op. Het wordt al wel wat lichter in de lucht. We gaan over het spoor en lopen rechtdoor tussen twee boerderijen door zodat we op de grasdijk komen. Ook hier is een brugsluis die met balken kan worden afgesloten. Het gras staat redelijk hoog op de dijk en de stevige klei zorgt ervoor dat we af en toe, na drassige stukken, onze schoenen moeten ontdoen van kleefklei die in dikke plakken om onze schoenen vastzit.

Aan de linkerhand ligt Boazum en we genieten van haar “skyline”. Na Boazum lopen we rechtdoor op een bredere weg richting Easterwierrum (Oosterwierum). Hier staan de weilanden vol met koeien, paarden en schapen. Vooral die schapen maken een behoorlijk kabaal als we te dichtbij komen. We lopen wel eens naar het hek, schapen en vooral lammetjes hebben een hoog aaigehalte, maar ons vinden ze beslist niet aaibaar en ze stuiven bij ons vandaan.

Blauwe Steen
In Easterwierrum volgen we de borden naar Raerd. Nu heb je niet echt het gevoel meer dat je op een dijk loopt. Het is een brede regionale weg zonder fietspad en dat loopt onrustig. Hier is nog wel een syl (brugsluis) waarbij nog enkele huisjes beneden aan het water staan. Vlak voor de oversteek van de N354 staat een gedenkteken waarop staat: Begjin fan de dijkdelen Slagtedijken 1842, dernei opsteld in 1980 Wetterskip Fryslân (Waterschap Friesland). Het is een 'nieuwe' steen, de originele "Blauwe Steen", ligt nog ergens onder de grond. De "Blauwe Steen" was een voormalige grenssteen in verband met het onderhoud van De Slachte. Helaas werd het ook de inzet van verhitte discussies.

We steken de N354 over en lopen langs de elektriciteitscentrale richting Raerd. Dan volgt nog een aangename verrassing. Een ouderwets puntig ijzeren hek vermeldt dat hierachter Jongemastate ligt. Via een houten deur in een soort van gemetselde poort komen we in een park waar roeken en reigers nestelen. We lezen dat de state ter ziele is gegaan, het poortje is het enige overblijfsel. Kleine paadjes slingeren door het park dat vol met fluitekruid staat en bekend is om zijn rijke stinzenflora.

heuglijke feit
Dan is het moment daar, het eindpunt. Een plaquette bij de kerk meldt dat dit het einde van de wandeling is. Misschien stom maar toch doet het me wat. Als er nu familie met bloemen klaar stond dan had ik dat best wel gewaardeerd. Als we op de plaquette zien wat we gelopen hebben zo dwars door Friesland, geeft me dat een goed gevoel. Ik wil best nog eens een langere wandelroute doen.

We treffen daar nog mensen die jaarlijks terugkeren naar Raerd omdat hier vroeger familie woonde. We praten over de prachtige kerk die naast ons staat te prijken op zijn terp en over De Slachte. We hebben ‘m gelopen. Een historische wandeling in een niet altijd mooie omgeving maar het maakt het besef van de vooruitgang des te duidelijker. Een reden te meer om zuinig te zijn op cultuurhistorische elementen.