Ossenzijl - 11 km

Winter in het rietland

Er ligt sneeuw en de zon schijnt. Wat een geweldige combinatie van weersomstandigheden om een wandeling te maken in de Weerribben. We zijn nogal verknocht aan dit gebied en hebben het bezocht en bewandeld in allerlei weersomstandigheden maar nog niet met sneeuw.

Rond een uur of half twaalf parkeren we de auto in Ossenzijl. We gaan de brug in het centrum over, richting het bezoekerscentrum omdat we deze keer eerst de Hoogeweg willen lopen. Hier is niet gestrooid en doordat het gisteren gedooid heeft en vannacht weer gevroren, ligt er een laagje ijs op de weg. We lopen zoveel mogelijk in het midden van de weg waar nog een beetje sneeuw ligt. Als we even de berm in moeten omdat er een auto langskomt zakken we tot onze enkels in de sneeuw. Wat een schitterend gezicht, het gele riet dat golvend wuift boven het witte land en de zwarte bomen die afsteken tegen de blauwe lucht.

Het slingerweggetje voor ons geeft die speciale sfeer die alleen slingerweggetjes kunnen geven. Het Anton Pieck gevoel noemen we het maar. Ouders met kinderen op sleetjes wandelen ons pratend tegemoet en ook worden we uitbundig begroet door twee hondjes. De eigenaresse vertelt ons dat de hondjes eerder niet op de weg konden lopen, auto's hadden nog geen platte sporen gemaakt en alleen hun koppies kwamen toen boven de sneeuw uit. Maar nu, een en al pret!

Bij Café De Weerribben schuiven we aan voor een bakkie. De koffie is hier altijd brûn. maar de warme chocolademelk met slagroom past bij het winterbeeld van koek en zopie. Door het raam zien we de kano's en bootjes onder de sneeuw uitsteken. Over een aantal maanden is het hier volop bedrijvigheid. Dagjesmensen, toeristen, kampeerders en watersporters vermaken zich dan op en in grachten en sloten.

Er zit nog een zestal mensen die dezelfde wandeling als ons maken in omgekeerde volgorde. Dik ingepakt met shawls, mutsen en handschoenen gaan ze weer op weg. Wij hebben de wind in de rug, de muts kan wel af. Langs de Hoogeweg staan een aantal verveningshuisjes. Kleine huisjes waar vroeger de turfstekers met hun gezinnnen in woonden.

Na zo'n honderd meter gaan we het bruggetje over en nemen het Kalenbergerpad naar Kalenberg. Vroeger liepen hier de mensen als ze naar het kerkje in Kalenberg gingen. Aan beide kanten van het pad staan bomen, soms afgewisseld door water of een weiland. Ook hier zien we kunstwerken die onderdeel zijn van de kunstroute die hier vorig jaar is uitgezet.

In Kalenberg aangekomen weten we dat het laatste stuk van de wandeling is aangebroken, het fiets-/wandelpad langs de Kalenbergergracht. Gelukkig is het geveegd want dit pad is zo'n 4,5 kilometer lang. Hier staan prachtige huizen, statige herenhuizen, gezellige vakantiehuizen en twee restaurants met terras aan het water.

We volgen het pad en snuiven de frisse lucht diep in onze longen. Het water ziet er nu koud uit en is deels bevroren. De zon begint al wat te zakken en zoekt zo zoetjes aan het westen op. Rietsnijders zijn bij goed weer bezig met het snijden van het riet. Dit moet gebeuren voor 15 april. De nieuwe scheuten schieten dan weer omhoog en de wereld wordt weer in zachtgroen gehuld.

Het is een afwisselend landschap ondanks dat er veel riet aanwezig is. Dan weer loopt het pad langs een bosrijk deel en dan weer is er een vergezicht te bewonderen. We lopen de bewoonde wereld van Ossenzijl binnen. We zien binnen mensen zitten bij houtkachels, lezend of samen knutselend met kinderen. Rook uit de schoorstenen kringelt de ijle lucht in. Aan de overkant ligt de camping met jachthaven, die nu verlaten is. Wat een rust alom. Ook in het dorp is het rustig, de brug is dicht en de terrassen aan het water zijn leeg. Tijd om naar huis te gaan en ons te nestelen bij onze eigen kachel. Als we 's avonds de foto's bekijken met rode wangen van frisheid en zon zijn we het eens: never a dull moment at the Weerribben!