informatie De Wieden
Natuurmonumenten, een onafhankelijke vereniging ter bescherming en beheer van natuur, is eigenaar van De Wieden.  Zij kochten het eerste deel van dit cultuurhistorische landschap in 1934. Het bezoekerscentrum staat in het nabij gelegen St. Jansklooster. In het gebied kun je vrij wandelen over wegen en paden. Er is ook een kanoroute door het gebied van maar liefst 11 km. Het is over het algemeen drassig door de hoge waterstand. Goede waterdichte, hoge loopschoenen of laarzen zijn absoluut noodzakelijk. Er zijn geen voorzieningen in het gebied. Doordat er een bescheiden gele streep op de paaltjes staat, is het af en toe even zoeken naar het volgende paaltje. In het algemeen wijst het zich vanzelf door het enigzins platgetrapte gras.

geschiedenis De Wieden
Ook dit gebied, net zoals heel Nederland bestond voor de derde ijstijd geheel uit water. De rivier de Rijn zette overal haar klei af. Toen de derde ijstijd aanbrak, zo’n 200.000 jaar geleden, ontstond er door stuwing een golvend landschap met enkele hoge heuvels. Zie bijvoorbeeld bij onze wandeling De Woldberg, de hoogste heuvel in de Kop van Overijssel. In de kommen kon het water moeilijk wegkomen vanwege het keileem. Moeras- en waterplantenafval zorgden voor de rest zodat er veen ontstond dat in latere tijden afgegraven werd en als brandstof werd gebruikt. In de Wieden is goed te zien dat de ribben, waarop het veen gedroogd werd te smal werd voor de brede petgaten waaruit het veen gewonnen werd. Bij harde wind sloeg het water de ribben kapot en ontstonden er wijden (vandaar De Wieden) watervlakten. Nu maakt De Wieden deel uit van de Ecologische Hoofdstructuur, een netwerk van gebieden in Nederland waar de natuur voorrang heeft en verbindingen tussen natuurgebieden gemaakt worden zodat planten en dieren niet langer in geïsoleerde gebieden leven en daardoor met uitsterving bedreigt worden.

Ringslang (Natrix natrix)
In De Wieden is de ringslang te vinden. Deze slang houdt van een natte omgeving en regelmatig zie je ze zwemmen of zich opwarmen in de zon op een paadje. Ze zijn herkenbaar aan een zwart-gele ring direct achter de kop. De slang zelf is meestal olijfkleurig maar de kleur neigt ook wel naar bruin of grijs. Terwijl mannetjesslangen tot 85 cm lang worden, worden vrouwtjes gemakkelijk 120 cm. De ringslang zoekt in oktober een overwinteringsplek voor de winterslaap om daarna in maart de zon op te zoeken zodat zij, eenmaal opgewarmd, op jacht kunnen naar voedsel. Ringslangen eten voornamelijk kikkers, padden en kleine zoogdieren. In het voorjaar vindt ook de paring plaats. De eieren worden in broeihopen van organisch materiaal afgezet. Deze organische materialen zorgen voor een natuurlijk afbraak waarbij de composthoop voor de eieren een goede luchtvochtigheid en de juiste temperatuur verkrijgt ook wel broei genoemd. Als de jongen in augustus/september uit het ei komen zijn ze zo’n 15 tot 20 cm lang. Ringslangen zien erg slecht maar dit wordt ruimschoots vergoed door gevoelige zintuigcellen in de tong, de neus en het verhemelte.