Witte Veen – 8 kilometer

Met natte voeten door het Witte Veen

Deze wandeling start en loopt gedeeltelijk door Duitsland. We komen vanuit de richting van Haaksbergen en direct als we de grens gepasseerd zijn, zijn alle borden in het Duits. Ik krijg een beetje een vakantiegevoel. Het is maar een klein eindje naar Restaurant Haarmühle waar de wandeling door het Witte Veen begint. Vlak achter de uitspanning staat een een watermolen. Het water in het riviertje stroomt gestaag naar lager gelegen gebied.

Het is koud en ik ben blij dat ik me warm aangekleed heb. Hier en daar ligt een flinterdun laagje ijs op de vennen. De wandeling begint door een stukje bos en, verrassend, heide. Dat zou ik niet verwacht hebben in een hoogveengebied maar veel van het oorspronkelijke veengebied is verloren gegaan door afgraving voor landbouwgronden. Er is nog zo’n 30 ha bewaard gebleven. Door het verhogen van het waterpeil en het aanleggen van dammen zijn basisbiotopen aangelegd zodat bijvoorbeeld de boomkikker hier weer kan floreren. Maar nat, drassig en zompig zoals in veengebied wordt het al snel. Schotse Hooglanders waar we plotseling voor staan, de uitwerpselen hadden al verraden dat ze in de buurt waren, zoeken tussen de bomen een drogere plek.

vlonders
We komen bij een gedeelte waar door beheer het waterpeil ook is verhoogd. Een pad van vlonders leidt ons over het onstane moerasgebied. Niet alle vlonders zijn droog en zonder modder tot aan je enkels te bereiken. Sommige mensen keren dan ook teleurgesteld terug. Het vlonderpad slingert voor ons uit en wij volgen maar al te graag. Ook hier wordt het bos niet meer opgeruimd en heeft daardoor een natuurlijke uitstraling. Hier en daar staat een rhododendronstruik.

Een lang pad met aan onze linkerhand een open grasgebied en rechts van ons vergraste heide dat men bezig is af te plaggen zodat er opnieuw heide kan groeien. Een stenen vogelkijkhut biedt uitzicht over het open gebied. Een Schotse Hooglander loopt, begeleidt door een reiger, rustig grazend met ons mee. Lopen we hier weer in Nederland of nog in Duitsland?

modderpad
Dan duiken we een stukje bos in. We lopen over een smal paadje dat tussen bomen door slingert. Aan weerszijden staan hoge rhododendrons. Dit moet een bloemenpracht zijn zo halverwege mei. Soms is het pad wel heel erg smal en vele haarspelbochten leiden ons naar weer een heel andere natuurbeleving want het pad dat in een boog rond een grote ven loopt is nauwelijks begaanbaar. Eigenlijk is het een modderpad. Ik probeer zo veel mogelijk op de kleine grasstukjes te lopen die vlak rond de bomen groeien. Veel houvast aan de jonge boompjes heb ik niet, deze buigen gewoon met me mee. Meer glijdend dan lopend geniet ik wel. Het is enerverend. De reacties van de mensen voor en achter ons doen me lachen. Mijn muts blijft achter een tak haken en ik moet een stap achteruit glibberen om ‘m alsnog te kunnen pakken. Tegemoetkomers worden over en weer aangemoedigd dat het niet ver meer is. Aan het einde van het pad probeer ik de modderlagen van mijn schoenen kwijt te raken door ze aan het gras af te vegen.

Langs de weg staat een houten huisje waarin enkele potten Nederlandse honing staan die je na betaling in een geldkistje kunt meenemen. Nu komt er nog een heel mooi stukje, door bos, langs watertjes en uiteindelijk naar hetzelfde riviertje waar we de wandeling gestart zijn. Het pad leidt ons over een houten vlonderbrug een donker naaldbos in. Het wordt hier parkachtig en heuvelig en al gauw hebben we het eindpunt bereikt. Een verrassend gebied met diverse natuursoorten. Vergeet vooral je laarzen of hoge wandelschoenen niet.